Strona Główna
W pieśni, będącej pierwszym hymnem Polski - Bogurodzicy, znajdujemy takie słowa:
Święty Florianie
Nasz miły Patronie
Proś za nami Gospodyna
Paniej Maryjej Syna
Święty Florian, wierny wyznawca Chrystusa żyjący w IV wieku za panowania cesarza Dioklecjana, jest znanym męczennikiem, świętym katolickim i szczególnym patronem strażaków. Na obrazach przedstawiany jest jako młodzieniec w zbroi ze skopkiem wypełnionym wodą, którą gasi ogień, więc każdy zna rodzaj opieki jaką ów święty sprawuje.
W Polsce wizerunek św. Floriana z naczyniem wypełnionym wodą datuje się ponoć od cudownego ocalenia kościoła i części Kleparza z ogromnego pożaru w 1528 roku, który ogarnął Kraków. Legenda głosi, że św. Florian uratował kościół, polewając wielki ogień wodą ze skopka. Florian stał się obrońcą przed klęskami ognia, jakże powszechnymi w tamtych czasach. Najstarsze wyobrażenie św. Floriana w Polsce zachowało się na pieczęciach Rady Miejskiej Krakowa z 1485 roku, gdzie św. Florian jest zakuty w zbroję, na którą ma zarzucony płaszcz.
Jeszcze trudniej dociec od kiedy w Polsce zaczęto umieszczać wizerunek św. Floriana na strażackich sztandarach. Prawdopodobnie było to na ziemiach polskich byłego zaboru austriackiego. Tam bowiem już od 1875 roku działał Krajowy Związek Ochotniczych Straży Pożarnych Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim. Straże galicyjskie miały gotowy wzór symbolu na swoje sztandary od kolegów austriackich. Odtąd polskich strażaków nazywano Rycerzami św. Floriana lub Florianami.
Matka Boża od wieków jest Królową Polaków. Tytuł taki zyskała już w XVI wieku za sprawą Grzegorza z Sambora, który nazywał Maryję Pannę Królową Polski i Polaków. Jednakże na wieki stała się naszą Królową po zwycięstwie odniesionym nad Szwedami i cudownej obronie Jasnej Góry, które szczególnie przypisywano wstawiennictwu Maryi. Sam król Jan Kazimierz, modląc się 1 kwietnia 1656 roku w Katedrze Lwowskiej przed cudownym obrazem Matki Bożej Łaskawej, obrał Maryję za Królową swoich państw, a Polskę polecił jej opiece i miłości. W czasie podniesienia zszedł z tronu, złożył berło i koronę, i padł na kolana przed wielkim ołtarzem. Ogłosił Matkę Bożą Patronką Polski i przyrzekł szerzyć Jej cześć oraz ślubował wystarać się u Stolicy Apostolskiej o zgodę i pozwolenie na obchodzenie Jej święta jako Królowej Korony Polskiej.
Jednakże na taką zgodę przyszło czekać wieki, bowiem dopiero w 1920 roku, już po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, papież Benedykt XV wyraził przyzwolenie na obchodzenie w Polsce święta pod wezwaniem "Królowej Polski", zaś biskupi zaproponowali dzień 3 maja, aby podkreślić łączność nierozerwalną tego święta z Sejmem Czteroletnim, a zwłaszcza z uchwaloną 3 maja 1791 roku pierwszą polską konstytucją.
Zmartwychwstały Pan idzie ku nam,
by dać miłość, która może ostygła,
by nieść radość, która może umarła,
by dać życie na nowo...
Niech Wielkanoc w sercach wszystkich wciąż trwa - życzą: Ks. Waldemar Stawinoga i Ks. Paweł Ciosmak
